De overheid is geen homogene organisatie: ze is in feite samengesteld uit veel verschillende organisaties met eigen statuten, opdrachten en bevoegdheden. De gebruikers en de omgeving van de publieke sector kunnen echter deze heterogeniteit niet doorzien. Uit deze tegenstelling groeit een behoefte tot coördinatie: overheidsorganisaties moeten hun acties met elkaar afstemmen om een bevredigend en coherent antwoord te geven aan de wensen en vragen van de burgers. Aan de hand van theoretisch onderzoek en empirische analyses op basis van cases in vijf landen somt dit boek mogelijke instrumenten op die de coördinatie tussen overheidsorganisaties kunnen optimaliseren. Hierbij is er aandacht voor hiërarchische, markt- en netwerkinstrumenten, alsook voor instrumenten die ingrijpen op het management van de overheid. Het boek geeft verder een antwoord op de vragen in welke gevallen en hoe deze instrumenten ingevoerd moeten worden. Bovendien krijgt de coördinatie binnen de Belgische federale sector bijzondere aandacht via een analyse van de evolutie van de federale coördinatieproblematiek voor de periode 1980-2003 (tot en met Copernicus). Dit gebeurt via een vergelijking met het Franse administratieve stelsel. Verder worden er parallellen getrokken met de bevindingen voor andere landen die in een vroeger boek uitgebreid uitgewerkt werden (Nederland, Verenigd Koninkrijk, Nieuw-Zeeland en Zweden)