De laatste decennia zijn steeds meer taken die aanvankelijk werden uitgevoerd door de overheid op afstand gezet en uitgevoerd in samenwerking met of door private of non-profit actoren. Dit in tegenstelling met het begin van de tweede helft van de twintigste eeuw waar de overheid steeds meer taken kreeg toegewezen. Echter, de beslissingen om taken te verschuiven tussen de verschillende maatschappelijke actoren zijn in vele gevallen niet gebaseerd op een gestructureerde en solide aftoetsting van poltieke en technische criteria en de implementering en aansturing bij de verschillende vormen gebeurt soms eerder op een ad hoc wijze. Dit boek poogt een dergelijke beslissing over welke maatschappelijke actor een taak het best kan uitvoeren te systematiseren door relevante beslissingscriteria te ordenen en beslissingsbomen aan te reiken. Hierbij wordt speciale aandacht besteed aan de volgende taakallocatievormen: verzelfstandiging, uitbesteding, publiek-private samenwerking, inschakeling van de derde sector en privatisering. Daartoe wordt op basis van een theoretische analyse en een internationaal vergelijkende studie m.b.t. Nederland en het Verenigd Koninkrijk een taakallocatie-instrument ontwikkeld. Daarnaast geeft het boek enkele richtlijnen voor de succesvolle implementatie en aansturing van dergelijke dienstverleningsvormen. Het ontwikkelde instrument wordt vervolgens getoetst op zijn bruikbaarheid in de Belgische federale context. Het instrument kan echter dienen om het maatschappelijke kerntakendebat op alle overheidsniveaus in België beter te structureren en te onderbouwen.