Verbrande schrijvers is een boek over autoritair gedachtegoed. Waarom hebben Vlaamse schrijvers actief meegewerkt of gesympathiseerd met de bezetter tijdens de Tweede Wereldoorlog? Welke rol speelden kerk en koning in hun engagement? Verbrande schrijvers ontleedt de beweegredenen en activiteiten van acht schrijvers die actief deelnamen aan de ‘culturele’ collaboratie in Vlaanderen.

Sommigen kozen met overtuiging de ‘foute kant’: Pol le Roy, Bert Peleman, Ferdinand Vercnocke en Blanka Gyselen. Zij zijn vandaag vrijwel vergeten schrijvers. Anderen lieten zich meeslepen door de sirenenzang van de culturele eigenheid die het nazisme beloofde: Ernest Claes, André Demedts, Filip de Pillecyn en Wies Moens. Schrijvers uit de tweede lijn. Of behoort hun werk niet meer tot de canon omdat ze ‘verkeerd’ gekozen hadden? 

Deze bundel poogt vooral lacunes in de letterkundige geschiedschrijving weg te werken. Figuren als Stijn Streuvels en Gerard Walschap, over wie voldoende onderzoeksmateriaal beschikbaar is, blijven daarom grotendeels buiten beeld.

De samenstellers hebben gekozen voor figuren in de marge van de literatuurgeschiedschrijving die om ideologische of tekstkritische redenen minder aandacht krijgen. Niet zozeer het schrijverschap of de literaire productie (1933 - 1395), maar ook en vooral de ideeënstrijd en het aandeel in de ‘culturele collaboratie’ in Vlaanderen worden uitvoerig belicht. De term ‘culturele collaboratie’ zelf blijft uitermate problematisch. Dat mag blijken uit het historisch vertoog waarmee de bundel na het inleidend ‘Voor mijter en heerd’ opent.