De manier waarop de Vlaamse ruimtelijke planning nu tegen open ruimte en land­bouw aankijkt, lijkt weinig te verschillen van de wijze waarop ze dit in de jaren 1960 deed. In diezelfde veertig jaar wijzigden echter zowel de wijze waarop er aan land­bouw wordt gedaan als het landbouwbeleid en de maatschappelijke verwachtingen ten aanzien van landbouw en open ruimte fundamenteel.

Het verstarde plannings­verhaal over open ruimte en landbouw is dan ook gebaat met een inhoudelijke per­spectiefwissel. Om die reden worden vier alternatieve discoursen over de toekom­stige ontwikkeling van de open ruimte in verstedelijkend Vlaanderen verkend wat betreft hun gevolgen voor de landbouw en de huidige ruimtelijke planningspraktijk. Onder meer wordt er een verhaallijn ontwikkeld die stelt dat de open ruimte in ver­stedelijkend Vlaanderen steeds meer kan worden beschouwd als publieke ruimte. Nadenken over de (her)inrichting en het beheer van de open ruimte als een publieke ruimte biedt daarbij kansen voor een hernieuwde sociaal-culturele positionering van de landbouw in Vlaanderen.